IVF brabbelen

Mijn geest zegt me neeoooo ... Door Jodie Nicholson, Auteur van I (v) F ALLEEN!

Voor iedereen die in de achtbaan van vruchtbaarheidsbehandeling rijdt, zul je ongetwijfeld die dagen hebben gehad dat je geest gewoon spelletjes met je speelt

Het ene moment heb je de hoop stevig in handen, maar in een oogwenk heb je jezelf ervan overtuigd dat het gewoon niet gaat werken.

Er is geen continuïteit als het gaat om de volgorde van je gedachten, en soms kan het allemaal net iets te veel worden, zoals Jodie Nicolson maar al te goed weet. Hier beschrijft ze hoe haar geest haar parten speelde.

Onze geest - ze zijn zo complex, zo creatief, zo een wonder en toch kunnen ze vaak onze grootste vijand zijn

Met al zijn positieve potentieel, ben ik vreselijk in de war door de manier waarop mijn geest gedijt op slechte games.

Feestjes van vertrouwen gooien met zijn vaandels van hoop en confetti van positiviteit die me tot een vals gevoel van kalmte lokken en me enigszins veilig laten voelen in de wetenschap dat ik dit kan doen, alleen om het feest met de zwaarste slagen te laten crashen, daalt de duisternis en het feest is zeker voorbij. Wat ooit een veelkleurige reeks glitter en sprankeling was, is nu zwart en leeg, wanhopig op zoek naar het licht.

Ik flitste vaak tussen deze twee staten

Zonder waarschuwing zou mijn geest me scherp tussen de twee werpen, waarbij ik me vaak in het proces kronkelde, wat resulteerde in een ziekelijk gevoel midden in mijn maag.

Ik probeerde wanhopig vast te houden aan de hoop dat de positieve viering me in staat stelde om mee te maken, maar ik bleef vaker wel dan niet achter met het medelijdende feest waar ik een hekel aan had.

Je zou denken dat het gemakkelijk te beheersen zou zijn, het is toch mijn geest, ik kan gewoon beslissen welke staat ik ervaar, welk deel ik bijwoon.

Ik wou dat het zo gemakkelijk was. Ik had nooit de controle. Mijn geest beheerste me

Ik moest dingen onder de knie krijgen, ik moest leren hoe ik dit krachtige beest kon beheersen. Het gevaar dat de duisternis kon veroorzaken, beangstigde me meer dan alles wat ik ooit eerder had meegemaakt. Omdat ik wist hoe creatief en georganiseerd mijn mooie geest ooit was, probeerde ik manieren te vinden om er mee bezig te zijn. Positiviteit versterkt zijn vriendelijkere capaciteiten.

Tekenen, schilderen, schrijven.

Pratende therapie hielp. Het stelde me in staat om wat ruis los te laten en bood tijdens het proces duidelijkheid en organiseerde een deel van de chaos

Ik had hoop op mijn reis, dit zou kunnen werken, we zouden succesvol kunnen zijn.

Maar ik was ook zo bang. En als dat niet zo was? Wat als het geld op is? Wat moet ik doen als ik dit niet kan? Wat als mijn lichaam dit niet kan?

Sommige dagen kon ik positief blijven, ik kon omgaan met de lichamelijkheid van IVF en kon ik de interne gevechten een korte tijd onder controle houden.

Andere dagen heb ik het amper gehaald. Ik kon niet uit bed komen omdat mijn geest me dieper en donkerder trok.

Het enige waar ik absoluut zeker van was, was dat ik door moest gaan

Mijn lichaam moet deze reis van dagelijkse injecties en medicatie voortzetten, zelfs als mijn geest niet aanwezig was. Mijn geest stond mijn lichaam toe om afzonderlijk te werken. Alsof twee afzonderlijke entiteiten zonder elkaar zouden kunnen functioneren.

Maar terwijl mijn lichaam worstelde met de lichamelijkheid van IVF, profiteerde mijn geest van de kwetsbaarheid en bloeide op het falen dat mijn lichaam helaas voelde.

Met elke blauwe plek kwam een ​​golf van nederlaag die alleen het monster voedde dat in de duisternis groeide. Met voldoende kracht zou dit monster me kunnen ruïneren. Het leven uit me zuigen tot er niets dan een lege huls meer over was.

Naarmate mijn reis vorderde, realiseerde ik me langzaamaan de kracht die mijn lichaam toonde

Het verzet tegen een nederlaag en de vastberadenheid om te slagen. Hoe zwaar de lichamelijke symptomen ook waren, mijn lichaam ging door. Ze gaf nooit toe, blauwe plek bovenop blauwe plek, gezwollen, zacht, moe en toch staande (figuurlijk).

Ik heb geleerd dat ik mijn geest moet respecteren, ik moet me bewust zijn van de duisternis, maar me hier niet te veel op concentreren. Verheug je in plaats daarvan in zijn kracht en wees dankbaar voor zijn leiding en kracht.

Wees aardig voor jezelf.

Het is zo gemakkelijk om alleen de duisternis te zien, waardoor je die kleurrijke feestjes mist die je geest je probeert te geven.

Let op. Krijg de controle terug. Laat je leiden door hoop.

Jodie Nicholson.
x
Worstel je op dit moment met je gedachten? Of heb je een aantal coping-technieken ontdekt die je in staat hebben gesteld de touwtjes in handen te nemen? We horen graag van je. Stuur ons een bericht via info@ivfbabble.com.

Voeg commentaar toe